<$BlogItemTitle$Çürüme Derslerilass="text"><$BlogItemBody$>Her şey çürüyor. Çıt yok.
Tabiata ya da zihninin kıvrımları (derinlikleri, karanlığı) arasında keşfe çıkan şair de.
?
Bilmem, unutmanın kefareti mi?
KAÇ MEVSİM devam edecek bu çürüme?
Geldi geçti bahar
Bahar dediğin deli çiçek..
Yaz dediğin elma kokusu, sarı ekin, harman..
Güz dediğin yığın yığın yaprak..
Kış kaldı bir.
Gecenin bahçesi kar ışıltısı. Kar sesi. Kar kokusu. Karlı her şey..
Her şey çürüyor!
At, rüzgârdan ürken yaprak gibi,
Rüzgâr, ölümü eskitemiyor..
Ölüm
"çürümek için gidiyor uzaklara"
Her şey çürüyor!
Duvarlar, balkonlar, pencereler? Çocukluk bisikletinin pedallarını döndüren ayaklar da çürüyor.
Anladım, keder siyah bir çürüme, tükeniş de öyle.

"Kule"den Yeats'le sesleniyorum:

"Artık sağaltacağım ruhumu
Araştırmalara girişip
Bilimsel bir kurumda.
Ta ki bedenin çöküşü
Kanın yavaş yavaş pıhtılaşması,
Bilincimizin hırçın yitişi,
Şu rezil çürüyüşümüz,
Başımıza gelen belalar,
(Dostlarımızın ölümü
Ya da her parlak gözün ölümü
Soluğun bir an kesilmesi.)
Görünsün gökteki bulutlar gibi?" ss="data"> <$BlogItemAuthorMecazzogItemDateTi11:49:00rildi. | Permalink |
<$BlogItemControgItemPermalhttp://simurgan.blogspot.com/2005/11/rme-dersleri.htmlnk">Devamı | Kategori: